Samodzielność u dzieci. Jak tego dokonać?

Sie. 26, 2020, 9:16 rano

Nauka samodzielności zaczyna się już w momencie narodzin dziecka. Przechodząc przez wszystkie etapy rozwoju, staje się w pełni sprawnym i odpowiedzialnym dorosłym człowiekiem. Jak to jest, czy my jako dorośli powinniśmy pomóc w tej samodzielności naszym dzieciom, czy im nie przeszkadzać? Na to pytanie z pewnością wielu rodziców szuka odpowiedzi.

Chłopak kopnięty prądem

My rodzice, jeśli chcemy uczyć dziecko samodzielności musimy zadać sobie pytanie, na co będziemy zwracać największą uwagę? Czy na błędy naszego dziecka, a może na jego mocne strony? Czy istotniejsze będą dla nas pomyłki, czy może osiągnięcie naszego dziecka. Nasza postawa zbuduje klimat, który albo będzie tej samodzielności sprzyjał albo będzie ją ograniczał. Dlatego tak ważne jest to, którą drogę w nauce samodzielności wybierzemy.

Jeśli zaczniemy skupiać się na pomyłkach i błędach to bez wątpienia osłabimy naturalną gotowość dziecka oraz jego chęć do uczenia się. Będziemy umacniać w nim obojętność bądź też lęk przed czymś nowym. Natomiast jeśli wybierzemy drugą stronę medalu i zaczniemy koncentrować się na spokojnym spojrzeniu na popełniane przez dzieci błędy, jeśli będziemy otwarci na jego eksperymentowanie oraz poszukiwanie nowości, wtedy będziemy pomocni. Dziecko, które rozwija się w wierze, że ma prawo do pomyłek, jest dzieckiem spokojniejszym oraz co bardzo ważne- odważniejszym. Nie będzie przejmowało się aż tak skupiało się na porażkach, co skup swoją uwagę na działaniu.

Samodzielność to coś co trzeba doświadczyć, i zobaczyć jaką posiada siłę. My dorośli musimy wiedzieć, że nie jesteśmy w stanie nauczyć dziecka samodzielności, tylko stworzenie mu warunków do tego, by pociecha sama wzmacniała swoją samodzielność. My musimy zadbać o to, by dziecko podczas tej nauki nie zrobiło sobie krzywdy oraz żeby samodzielność była stosowna do wieku.

chłopak nad rzeką

Już małe dzieci odczuwają potrzebę samodzielności. Chcą same jeść, ubierać się, chcą same bawić się na placu zabaw. Natomiast starsze chcą np. same rozwiązywać swoje konflikty, decydować o tym gdzie i z km będą jechały na wakacje, jaką szkołę średnią wybrać itp. My dorośli w tym chaosie często wybieramy dwie szkoły. Pierwsza z nich to wyręczanie bądź zakazywanie. Często nie pozwalają doświadczyć mocy, jaką daje zrobienia coś po swojemu. To, ze nauczymy dziecka, takich słów, jak "potrafię"- sprawia, że dziecko czuje poczucie siły- umiem i wykonam to po raz kolejny. Te dzieci, które same próbują sił np. same naklejają naklejki ćwiczą swoje zdolności manualne, które są bardzo ważne. Zdarza się tak, że dziecko nie jest świadome oraz przekonanie o tym, że coś potrafi. warto wzmacniać w nim przekonanie, że nasze dziecko z pewnością ma dany potencjał do tego, by mogło poradzić sobie z zadaniem. Wtedy nasza rola jako rodzica znowu polega tylko na pomocy naszemu dziecku w tym, by było samodzielne i nie bojące się nowych wyzwań.

Nauka samodzielności łączy się z nauką umiejętności radzenia sobie z uczuciami- zarówno tymi trudnymi jak: złość, gniew, zazdrość, lęk- warto pokazać dziecku, że nie ma uczuć złych i dobrych, ponieważ nie ma nic złego w tym co czujemy. Złe lub dobre może być to, co robimy pod wpływem danych uczuć. Gdy dziecko jest złe, może iść np. pobiegać z słuchawkami na uszach albo podzielić się tym co go boli ze swoimi rodzicami. I takie zachowanie będzie dobre. Może również doświadczając złych uczuć zrobić komuś krzywdę, i takie zachowanie już będzie w kategorii złego zachowania. Naszym zadaniem jest nauka naszych dzieci, nie tego by zamykały się na emocje, ale tego by potrafiły sobie z nim radzić, w taki sposób aby nie krzywdziły innych.

My rodzice powinniśmy pozwolić naszemu dziecku na podejmowaniu samodzielnych działań np. przy rozwiązywaniu sporów, bronienia oraz posiadania własnego zdania oraz budowania swojej pozycji w grupie. Oczywiście dorosły czasem jest zmuszony do rozwiązania problemu, aczkolwiek nie powinien tego robić wtedy, gdy jego pomoc nie jest niezbędna.

Pamiętajmy, że nie jesteśmy nieomylni i nie tylko od nas będzie zależała nasza samodzielność życiowa. Możemy jednie dbać o to, by dawać dziecku dobry i wartościowy przykład oraz na zachęcie do poznawania świata i wchodzenia w relacje międzyludzkie na swój własny sposób.

Chłopak super bohater